Ամպիկի ծնողներըԿանաչաչյան  նման երազում էլի էր հայտնվել, նույնիսկ մերժումից ու ցավից հետո էլ երազն իր գույնը չէր փոխել: Ամեն բան կրկին ծաղկում ու ճառագում էր, կյանքը, թեկուզ ոչ իր սովորության համաձայն

Ես  թերթում եմ կեսգիշերը իմ, տե'ս, Փոխում եմ մաշկիս  գույնը , տե'ս, Անգամ ծիծաղիս նոտաներն են ծաղկում, Կյանքն էլ ավելի է ծիածանում:     Ես ուղղում եմ  կորացած ճանապարհն իմ, Քո բացակայությունից կակաչ

Մենության  գրկում ինձ  գարուն տվեք.Կարոտի հյուսից թելեր կմանեմԵվ ես այն երգի տուն  կդարձնեմ,Գարուն տվեք ինձ, որ դուք չմրսեք:Սպասումի տաք օրորոցում ինձ արև տվեքՈւ անկեղծության պտուղներ քաղեք,Ես  այնտեղ

Ձյունն է նորից  ինձ  պարուրում,Ես  էլ  քո մասին  եմ հարցնում,Որտե՞ղ ես հիմա  դու թախծում,Որտե՞ղ ես իմ լույսը խմորում,Որտե՞ղ ես մեր բույնը  հյուսում,Ու թե՞ երբ ես գալու...Որտե՞ղ  է այգը իմ համբույրը բե

Ինչո՞ւ ինձ հանդիպում են միայն ցնդածները, խելագարները, նիտոները, չոքնուտիները ու ուղեղային բարդույթներով կենդանիները:Ինչո՞ւ...Ես երևի նախորդ կյանքում ոչ միայն թաղման բյուրոյի տնօրեն եմ եղել, այլ նաև՝ հ